§1
Gracze naprzemiennie umieszczają kamienie na niezajętych przecięciach linii.
§2
Z wyjątkiem jednej sytuacji, omówionej w paragrafie §5, gracze mają całkowitą wolność w wyborze miejsca zagrania.
§3
Celem graczy jest stopniowe łączenie położonych własnych kamieni w łańcuchy, otaczających tyle niezajętych przecięć linii na planszy, ile tylko możliwe.
§4
Kamień otoczony z czterech stron uznawany jest za pojmany przez przeciwnika; należy go zdjąć z planszy. Podobnie, jeśli cały łańcuch zostanie otoczony.
§5
Jedynym wyjątkiem, ograniczającym wolność wyboru miejsca zagrania, jest sytuacja zwana ko: kamień, którego zagranie spowodowało pojmanie jednego i tylko jednego kamienia przeciwnika, nie może zostać pojmany w następnym ruchu (i tylko wtedy).
§6
Gra kończy się, gdy przecięcia linii zostały podzielone pomiędzy graczy. Ten, który posiada więcej wolnych przecięć linii, wygrywa. Liczenie odbywa się po obopólnym i następującym po sobie spasowaniu przez grających.
ADDENDUM
§1.
Istnieją różne rozmiary plansz. Do tradycyjnych i najczęściej używanych należą te o 9 na 9 przecięciach linii, a także 13 na 13 oraz 19 na 19. Mniejsze używane są w grach szkoleniowych. 19×19 to obecnie standardowy rozmiar planszy do go.
§2.
Istnieją różne warianty zasad: chińskie, japońskie, nowozelandzkie, tybetańskie, koreańskie, amerykańskie. Większość z nich, z wyjątkiem nowozelandzkich, nie pozwala na wykonywanie ruchów samobójczych (jest to dodatkowe ograniczenie ponad to opisane w §5). Poza tym zwykle różnią się one nieznacznie w sposobie liczenia punktów. Różnice są niewielkie (np. czy uznawane są tylko wolne przecięcia linii, czy także przecięcia linii zajęte przez własne kamienie) i nie mają większego wpływu na rozgrywkę ani jej rezultat. Warianty koreański oraz tybetański zawierają inne cechy szczególne, ale są rzadko widywane.
§3.
Wielu silnych graczy twierdzi, że w go nie chodzi o staranie pojmania wrogich kamieni, a o podział przestrzeni innymi metodami, niż walką.